شاه و فرح فرودگاه مهرآباد را در ساعت سیزده وهشت دقیقه ترک کردند. درفرودگاه، بختیار، دکتر جواد سعید (رئیس مجلس شورای ملی) و دکتر اردلان (وزیر دربار)‌ و رئیس دفتر مخصوص، ‌سپهبد بدره‌ای، سرلشگر قره‌باغی، سرلشکر نشاط و عده معدودی از نزدیکان او حضور داشتند. شاه در پاسخ خبرنگار تلویزیون که از او پرسیده ‌بود چه پیامی برای مردم دارد؟ فقط گریست. فرح که مسلط تر وخونسردتر بود، از بازگشت زود هنگامشان سخن گفت. رادیوی دولتی، مسافرت شاه را موقتی و با هدف معالجه بیماری‌اش اعلام کرد.

به محض انتشار این خبر ، چهره ایران تغییر یافت. مردم عزادار و غمزده وخشمگین، رنجها و کمبودهای خود را فراموش کردند و به خیابانها ریختند. موج شادی مهارناپذیری سراسرایران را فراگرفت. روزنامه‌های عصر که درعنوان آنها با درشت ترین حروف نوشته شده بود «‌شاه رفت» بر دست‌های مردم، ‌روی دیوارها، پشت شیشه‌ها و هر جای ممکن دیگر دیده می‌شد، ماشین‌ها و موتورسیکلت‌ها با چراغ‌های روشن بوق‌های ممتد و آهنگ دار می‌زدند

روی برف‌پاکن‌های رقصان، گل‌های میخک و دستمال‌های سفید در حرکت بود. شادی، همه را به رقص آورده بود، شعارهای  آهنگین و طنزآلود همان لحظه ساخته و تکرارمی‌شد مردم می خواندند، دست می زدند، ازشادی می دویدند و مشت مشت شیرینی و نقل به هوا می ریختند.

در ساعات اولیه شب، همه گل‌فروشی‌ها و قنادی‌ها خالی شده‌ بود. هزاران اسکناس که تصویرشاه را از وسط بریده بودند دست به دست می‌شد، باقی مانده مجسمه‌های شاه در سراسر ایران پایین کشیده‌شده. در وزارتخانه‌ها وسازمان‌های دولتی، تصاویر مختلفی از امام خمینی (ره) به جای عکس شاه نصب شد.

در میان تمام این هیاهوی همه‌گیر و شادی شگفت‌آور، چهره‌هایی با نگرانی آشکار به این سو و آن سو می‌رفتند و با صدایی که از فرط فریاد زدن گرفته بود، خطاب به مردم می‌گفتند: «مواظب باشید، خطر کودتا هست. بیست و هشت مرداد را از خاطر نبرید.» عده‌ای نظیر همین حرف‌ها را برمقوا نوشته و بردست گرفته بودند :«‌بیست وهشت مرداد سال ۳۲ هم شاه رفت، ‌اما با یک کودتا برگشت» ‌اما نگرانی این چهره‌های پرتجربه میانسال در میان قهقهه شاد و جوانانه مردم گم می‌شد. همه چنان خوشحال بودند که احتمال هیچ خطری نمی‌توانست احساس شادی‌شان را از میان ببرد.

سربازان به پادگان‌های خود بازگشته و اداره امور را به مردم وانهاده بودند، اما در اهواز، دزفول واندیمشک‌، نظامیان مردمی را که مشغول پایکوبی بودند، به مسلسل بسته و عده زیادی را به شهادت رسانده یا مجروح کردند.